Anne had vannacht heel goed geslapen maar werd (daardoor) beroerd wakker. We moesten snel in actie komen omdat we te horen kregen dat de CT-scan naar 10 uur was verplaatst. Op zich superfijn want de planning was veel te strak. Eerst snel bloedprikken, daarna snel gedoucht en toen de CT-scan in het WKZ. Voor de eerste keer met de rolstoel naar toe gegaan, wat dat betreft gaat het nu een stuk makkelijker dan de vorige keren. Na de CT-scan kwam Niels nog even kort om samen met Anne muziek te maken. Daarna zijn we bijna een uur buiten gaan wandelen. Anne wilde graag het bos zien dus daar zijn voor het eerst naar toe gelopen. Het was heerlijk weer.
CT-scan in het WKZ 
Niels en Anne op de gitaar 
Wandelen in het bos
Om 12.45 werden we gebeld dat we al welkom waren voor de MRI. Daarvoor moesten we ineens snel in actie komen want nu was wat meer nodig dan bij de CT. Nu moeten ze de canule wisselen, de 2 sondes eruit halen en een nieuwe maagsonde plaatsen. Alle apparatuur, beademing, zuurstof etc. moet dan mee. Met bed en alle spullen vervolgens naar het Prinses Maxima Centrum gegaan voor de MRI scan. Ook dit ging makkelijker dan voorgaande keren. Toen moest ze overgedragen worden van bed naar bed maar nu mocht ze steunend op mijn schouders lopend naar de MRI (eerste keer voor mij dat ik naar binnen mocht). Anne werd zittend in mijn armen onder narcose gebracht en daarna moest ik de canule wissel doen (als ik dat op tv zou zien dan zou ik meteen afhaken maar in het echt lukt me dat, weet ook niet waarom, is namelijk best een dingetje). Hierna moest ik weg en een kleine 2 uur later werd ik er weer bij geroepen. Anne was net wakker en heel erg verdrietig. Wakker worden uit narcose is voor Anne blijkbaar echt vervelend, nog nooit leuk geweest. Toch was alles goed gegaan. In begin ging de beademing niet goed (probleem was er in december ook) dus hebben ze de canule wissel nog een paar keer gedaan tot het beademen goed ging en zijn de scans vervolgens gelukt. Na een uurtje ging het wel weer met Anne maar ze is voor de rest van de dag wel erg moe gebleven.
Hoe het op dit moment precies gesteld is met de nieren weet ik niet. Ze krijgt vanaf vandaag een andere antibiotica en ze nemen nu iedere ochtend bloed af om te testen. Ze is nu wel uit aplasie (de bloedwaarden zijn aan het klimmen). Wel is haar fosfaatgehalte veel te laag dus dat krijgt ze nu extra toegediend. Ook houdt ze veel vocht vast wat vooral te zien is aan haar buik, handen en gezicht. Ze woog vanochtend ineens 39 kilo (paar dagen geleden was dat 36 kilo en dat was al hoog). Die 3 kilo extra worden volledig toegekend aan vocht dus nu krijgt ze plasmedicatie om maar zoveel mogelijk te plassen. Waardoor het komt is ons nog steeds niet duidelijk maar het heeft de aandacht van de artsen.
Vannacht slaap ik een nachtje bij Anne in de kamer om de thuissituatie al een keer in het ziekenhuis te ervaren. We testen vannacht ook de monitor (hartslag en zuurstof) die we meekrijgen naar huis. Het fijne aan dat ding is dat de sensor heel gevoelig is en om de haverklap een alarm afgeeft 😡. Als dat nog een paar keer voorvalt trek ik de stekker eruit en mogen ze ons iets anders geven 🙂.
Het bed staat klaar dus ik duik er zo maar eens in.
Welterusten.