Afgelopen dinsdag bleek Anne gordelroos te hebben en dat werd alleen maar erger in plaats van beter. In de nacht van donderdag op vrijdag heeft Anne nauwelijks geslapen van de pijn. Na dagelijks contact met het ziekenhuis is daarom vrijdag besloten dat Anne toch echt naar het ziekenhuis moet komen voor behandeling van de gordelroos d.m.v. infuus. Dit maakte Anne (en ons) heel verdrietig. Iedereen keek zo uit naar het paasweekend. Anne zou zaterdag bij oma samen met Eva allemaal lekkere dingen gaan maken voor de paasbrunch op zondag. Nu wordt haar zelfs dat afgenomen en dat is heel lastig te verteren. Dokter Smetsers en verpleegkundig specialist Inge weten dit en hebben er alles aan gedaan om dit te voorkomen maar er geen keuze meer.
Vrijdagmiddag om 14:00 uur moesten we in het ziekenhuis zijn. Anita was aan het werk dus ik ben met Anne gegaan. Omdat gordelroos besmettelijk is (kinderen die nog geen waterpokken hebben gehad kunnen dat hierdoor krijgen en in het PMC is dat een gevaarlijke combinatie) kregen we de isolatiekamer 235 op afdeling molen. Best een mooie kamer hoor maar niet fijn. Er is een ouderkamer maar in plaats van een glazen deur tussen beide kamers zit er 4-dubbel glas tussen en er kunnen geen ramen open. Best even wennen. Anne moet ook op haar kamer blijven. Het enige wat wel mag is dat ze naar buiten mag. Met mondkapje op rechtstreeks naar buiten is dus wel toegestaan en dat is wel heel fijn met dit mooie weer. In het ziekenhuis zal nu 3x per dag (om 6 uur, 14 uur en 22 uur) een uur lang de chemo worden stopgezet en dan krijgt ze een medicijn via het infuus voor de behandeling van gordelroos. Om toch voldoende chemo binnen te krijgen wordt de dosis van 5ml per uur verhoogd naar 6.1ml per uur.
Naast de medicijnen via het infuus krijgt Anne nu ook veel meer pijnstilling en die combinatie zorgde ervoor dat we inmiddels 2 nachten supergoed hebben geslapen. Anne is heel heel moe maar het help wel want de gordelroos wordt zichtbaar minder en doet voelbaar minder pijn. Gelukkig maar want daarvoor zijn we dit paasweekend naar het ziekenhuis gekomen. Gelukkig gaat het met Anne sowieso best goed en hebben we het samen gezellig.
We hebben meteen plannen gemaakt voor een eventueel alternatief voor de paasbrunch. De artsen willen er alles aan doen om Anne zondag naar huis te laten gaan maar ze laten ook duidelijk merken dat de kans groot is dat zondag eigenlijk te vroeg is. Die twijfel en onduidelijkheid helpt natuurlijk niet en zeker niet als je pas op zondag later op de dag te horen krijgt dat je misschien toch naar huis mag. Op zaterdag de knoop doorgehakt en hebben Anne en ik besloten dat het wel leuk zou zijn als de hele familie naar ons toe komt voor de paasbrunch. Omdat het fantastisch weer is gaan Anne op pad naar het landgoed Oostbroek dat tegenover het PMC ligt en gaan op zoek naar een mooie picknick plek. Genoeg gevonden en in het winkeltje daar vragen of we mogen picknicken met een groep van 10-15 personen en dat vinden ze goed. Mooi, dat was fase 1, nu nog de familie ‘overtuigen’ van dit plan maar dat kost geen moeite, natuurlijk gaan ze dat doen. Bij oma zijn Kristel, Eva en Stan zaterdagmiddag hard aan de slag gegaan om allerlei lekkere dingen voor de picknick te maken en we spreken af dat we elkaar zondagochtend om 11:30 uur ontmoeten bij het landhuis van landgoed Oostbroek waar het kantoor van Utrechts Landschap is gevestigd.
De weersvoorspellingen zijn goed dus we hebben er zin in. Gelukkig weer iets leuks voor Anne om naar uit te kijken.